नियमितपणा बराच आहे - अपेक्षेपेक्षा

मला वाटले होते की काही दिवसातच मी हा उपद्व्याप सोडून देईन. पण बरेच दिवस झाले, मी अजूनही लिहितोच आहे. आनंद आहे.

असो.

झोप येते आहे मरणाची

काल रात्री झोपायला झाला उशीर. आता पेंग येते आहे मरणाची. कोणती बैठक नाही म्हणून बरे. नाहीतर पंचाईत झाली असती.

एका तासाची गोष्ट

कचेरीत काम करताना एक गोष्ट लक्षात आली - वेळेचा अपव्यय खूप होतो. यावर एक सोपा उपायही सापडला, एका तासाची गोष्ट.

आपण सर्वसाधारणपणे आपल्याला आवडणारे काम जास्त करतो आणि नावडती कामे बाजूला ठेवणे पसंत करतो. यावर उपाय हा की कोणतेही काम एका तासापेक्षा जास्त वेळ करायचे नाही. इतका फायदा होतो या युक्तीचा!! नावडती कामेसुद्धा आपसुक व्हायला लागतात.

आणखी एक आठवडा संपला

वेळ काय भरभर निघून जातो. हां हां म्हणता एक आठवडा संपलादेखील. पुन्हा उद्या परवा सुट्टी. पुन्हा आराम. पुढल्या आठवड्यात भरपूर काम केले पाहिजे.

केवळ मराठी लिहिता यावे म्हणून हा सगळा उपद्व्याप

अन्यथा याला तसा काही विशेष अर्थ नाही. पण आता वेगात सुधारणा नक्कीच जाणवते. पूर्वी बरहामधे जेवढा वेग होता साधारण तेवढा वेग आता inscript मधेही आला आहे. सगळ्यात महत्त्वाचा फायदा हा की आता windows किंवा linux कोणतीही operating system असली तरी काही फरक पडणार नाही.

पुन्हा सुरुवात

तीन दिवसांच्या खंडानंतर आज पुन्हा काहीतरी लिहून काढतो आहे. विशेष काही नाही. दगदग थोडी जास्त झाली. पण हे होणारच.

आजचा दिवस

बरेच काम करुन झाले आज. कागद सगळे नीट लावून झाले. आता काम करणे सोईचे आहे. हे एकदा करायलाच हवे होते. आता उद्या, परवा सुट्टी. आरामः कल्पवृक्षाणाम् विरामः सकलापदाम् ;)

वेळ

वेळेचे महत्त्व काय सांगू?

सतत घड्याळ बघत रहायला पाहिजे. आज मी तेच करतो आहे. खूप नवीन गोष्टी कळतात. वेळ किती आणि कसा मोडतो ते कळते.

वखवखून काम केले पाहिजे

काम करताना ते वखवखून केले पाहिजे तर मजा आहे. अन्यथा तो नुसता विरंगुळा होतो. तसे पाहिले तर कोणतीही गोष्ट वखवखूनच केली पाहिजे. असो. आता मी कामाला लागतो ;)

वैताग आहे सगळा

एक साधी गोष्ट - मराठीतून ई-मेल पाठवायची आहे. पण ते ही जमणे महाकठीण कर्म झाले आहे. सतराशेसाठ encodings काय आणि काय. सावळा गोंधळ नुसता.

हे सगळे सोपे का नाही? गौरीला बिचारीला उगीचच त्रास होतो आहे. पण उपाय काय? उपाय नाय! मग बोला - राधेकृष्ण हरी मुकुंद मुरारी :(

कॉम्प्युटरच्या नानाची ;)

आयला हे एक झेंगटच आहे! आता मी पाठवलेली मेल गौरी वाचू शकते तर तिने पाठवलेली मेल मी नाही वाचू शकत. वैताग आहे सगळा. असो. यातूनही काही मार्ग काढू.

का व्यसन लागेल?

हे ही घडू शकतं. उगाचच विचार कशाला करा, काय होईल ते पाहूच की!

याचा कंटाळा येईल का?

कदाचित येईल सुद्धा. कोणी सांगावे. पण तो पावेतो चालू राहु दे असेच.

शुभारंभ

पहिलाच प्रयत्न आहे. मुख्यत्वेकरून मराठी लिहिण्याची सवय व्हावी म्हणून हा उपद्व्याप . एकदा चांगला वेग आला की मग भरपूर लिहिता येईल. तोपर्यंत असेच रडतखडत लिहावे लागणार.

दोन-तीन दिवसात वेग वाढावा अशी अपेक्षा आहे. पण एकदा सवय झाली की मग कोणत्याही keyboard वर काम करता येईल.

असो. आज इतकेच पुरे.